ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Αυτό είναι τζιπάκι παραλίας Meyers Manx.
Το τζιπάκι παραλίας εφευρέθηκε από τον Μπρους Μάιερς το 1964.
Ο Μπρους είναι 90άρης τώρα κι ακόμη φτιάχνει τζιπάκια.
Βασικά "γδύνεις" το σασί του VW…
ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΤΕ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΑ
του "φοράς" ένα ωραίο, αστείο καλιφορνέζικο σώμα από φάιμπεργκλας,
και πηγαίνεις όπου θες.
Στην παραλία, στο νερό, πάνω κάτω τους λόφους,
να χάνεις την ώρα σου, τη ζωή σου.
Και τι έγινε; Καλιφόρνια! Τζιπάκι της άμμου, δεκαετία '60.
Το ρίχνουμε λίγο έξω.
Τέλειο για τον ξεχωριστό καλεσμένο μου σήμερα.
- Εμένα; - Ο κ. Ντέινα Κάρβι
είναι κι αυτός πολύ αστεία εφευρεσούλα.
Μιμείται φωνές.
Ο Σάινφελντ, ε;
"Ας περάσουμε τη ράχη".
Θα σ' εκμηδενίσουμε!
Είναι χαζούλης. Ελαφρύς. Καλοβαλμένος.
- Μια καλιφορνέζικη μηχανή χαβαλέ. - Απίθανο.
- Βοηθός κ. Κάρβι. - Χαίρομαι που θα σε δω.
- Κι εγώ χαίρομαι. - Γνωριζόμαστε από πολύ παλιά.
Έχουμε πέντε ή έξι βασικά θέματα να συζητήσουμε.
Πραγματικά θα χαρώ που θα βρεθούμε.
Θα 'χει και πλάκα.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Αυτό είναι… Είναι ωραίο.
- Τι λέει; - Καλά. Εσύ;
- Κοίτα τι αμάξι έχω. - Τι στο…;
Για μένα; Αφού δεν είμαι τρέντι.
- Όχι, δεν είσαι. - Είμαι κάζουαλ.
Είσαι η Καλιφόρνια. Είχες πλάκα. Είσαι πολύ διασκεδαστικός.
Ο άνθρωπος παιχνίδι.
Σαν λαστιχένιο ανθρωπάκι.
Εδώ μέσα είν' ο Χάρβεϊ Γουάινστιν.
- Αλήθεια; - Κάπου.
Θα παραβγείς κι εσύ τους άλλους στο πόσο αηδιασμένος είσαι;
Σαν διαγωνισμός είναι στο Διαδίκτυο. "Αποτροπιασμός!" "Αηδία".
Ωραία επιλογή λέξεων.
Ξέρεις τι δεν άκουσα να λέει κανείς;
- Τι; - "Δεν εκπλήσσομαι".
- Κοίτα… - "Δεν εκπλήσσομαι".
Είναι τζάμια ασφαλείας;
Βασικά, αυτά είναι τα "ασφαλείας".
Στο θέμα Χάρβεϊ Γουάινστιν πιο πολύ μ' αρέσει το ότι
του ταιριάζει τέλεια ο ρόλος αυτός.
- Ναι. - Έτσι;
- Ναι. - Η όψη, η φωνή, το όνομα.
- Το βάρος. - Το βάρος.
Με το που μπαίνει στο γραφείο, του λες "Δικός σου ο ρόλος".
- Τελειότητα. - Τελειότητα.
Έτσι.
Όχι "Χρειαζόμαστε έναν πιο νέο, αδύνατο, με δυνατή φωνή".
Τίποτα από αυτά.
"Εσένα θέλουμε".
Αν είναι σωστό το Timeline σου, από την πρώτη σου εμφάνιση ως τον Τζόνι,
πέρασαν αλήθεια 60 μήνες;
- Ναι. - Πέντε χρόνια. Καλά.
Άρα ήθελες δουλειά, ως μικρός Τζέρι Σάινφελντ,
"Όχι, θα γίνω ένας από αυτούς".
Είχα προβλήματα, έχασα αυτοπεποίθηση με κάτι κακές εμφανίσεις.
Και τώρα πρέπει να είμαι κάποιος στην τηλεόραση; Μου πήρε καιρό…
Όταν βγήκα εγώ στην εκπομπή του Κάρσον ένιωθα 11χρονο.
- Ναι. Σίγουρα. - Κι αυτοί μεγάλοι άντρες.
Σκεφτόμουν, πώς είναι δυνατόν…
Μπορούσα να 'μαι αστείος στα 11χρονα.
- Ναι, αν το δεις τώρα, σαν 11χρονα ήμαστε. - Πραγματικά.
Είσαι λίγο ζαλισμένος, μέχρι να πιεις καφέ.
Ο Ρίτζις το λέει. "Ζαλίζεται κι αργεί να έρθει.
Καλός είναι. Όχι πολύ αστείος, αλλά φέρεται καλά".
Δεν μπορώ να βγω.
Και… Έχεις…
Μ' αρέσει όταν ξεκινάς.
Αρχίζεις μια πρόταση και δεν έχεις τι να πεις.
"Έχεις…" Κι έμεινες από βενζίνη.
Εδώ ήπια πρώτη φορά φρεσκοστυμμένο χυμό πορτοκάλι.
Τους ζηλεύεις όλους αυτούς ή αυτές
που μπορούν ν' αυτοσχεδιάζουν στη σκηνή 40 λεπτά και να μην κάνουν τίποτα.
Εμείς βγήκαμε μια εποχή που δεν ήξεραν για εμάς.
Δεν βλέπαμε τον Σινάτρα να βάζει περούκα.
Απλά βγαίναμε, σαν θερμικοί πύραυλοι,
τα σπάγαμε, φεύγαμε, κι έμενε κάτι μαγικό.
Τώρα παίζει πολύ η αυθεντικότητα.
Ρωτούν ποιοι είμαστε. Νέα κωμωδία είναι η αυθεντικότητα.
Εμένα δεν μ' ενδιαφέρουν αυτοί.
"Πατέρας μέθυσος, μάνα που έπεσε σε γκρεμό". Δεν με νοιάζει.
Βλέπω πόση ανάγκη έχουν το γέλιο.
Η ζωή σε τσακίζει. Και μετά λένε "Το χρειαζόμουν αυτό".
Αλλά τώρα, αν δω… Και συνήθως είναι γυναίκα…
Αν δουλεύω σ' ένα κλαμπ
και δω κάποιον να κάνει έτσι από τα γέλια,
λέω "Παίζει καλύτερο φάρμακο;"
- Κανένα. - Τίποτα!
Όταν μιμούμαι τον Ντένις, κυριολεκτικά βελτιώνω το λεξιλόγιό μου.
Καταλαβαίνεις;
Σε ό,τι θέμα θες, το παίζω Ντένις.
Αν ήταν εδώ τώρα: "Ο Σάινφελντ, ε; Κωμικοί σε αμάξια, ναι.
Ακόμα τα τρώτε από τους ηθοποιούς;
Τι ετοιμάζεις; Χαβαλέδες με ανεμόπτερο;
Εσύ με τον Λένο ψηλά στο βουνό, να κατεβαίνετε".
Είδα κάτι για μένα και τον Λάβιτς στο Βέγκας. Στο Διαδίκτυο.
Κάνει ακόμα εμφανίσεις ο Λάβιτς;
Δεν τον έχω δει.
Ο εαυτός του σε όλα.
Χωρίς πολιτικά ορθό χιούμορ. Πολύ αστείος.
Όλο για… μέρη του γυναικείου σώματος.
Ό,τι δεν κάνει να λες, ειπωμένο με το στιλ του Λάβιτς.
Έπαιζα σε κάτι άθλια μπαράκια.
- Με φασαρία, ε; - Ναι.
Κι είχα μόνο το "Ο Τζίμι Στιούαρτ σερβιτόρος",
και πάντα έβγαζε γέλιο.
Γιατί είναι πολύ σοβαρός, ε;
Ναι… "Ο Τζίμι Στιούαρτ σερβιτόρος".
"Ναι. Μ-μ-μάλιστα, τι θα θέλατε;
Μ-μα πώς δεν είστε έτοιμοι;
Εί-είχατε 20 λεπτά. Έχω πέντε τραπέζια εδώ.
Αφού… σας είπα ήδη τις σπεσιαλιτέ.
Εί-είχατε τόση ώρα να τις δείτε.
Πρέπει να πηγαίνω τώρα.
Μα, τι…; Ε, άντε γ… κι εσείς".
Και αυτό… Εσύ είχες ποτέ ατάκα που έβγαζε πάντα γέλιο;
Η πιο σίγουρη ατάκα που είχα ποτέ εκείνη την εποχή…
Αφίσες καταζητούμενων στο ταχυδρομείο.
Γιατί δεν τον κράτησαν αυτόν μετά τη φωτογραφία;
Κλασικός εσύ.
Άκου τι έκανα εγώ τη δεκαετία του '70
και δεν βγήκα στο Tonight Show.
"Η φωνή του Τζον Γουέιν άλλαξε. Το 1948.
'Ε, ας περάσουμε τη ράχη'. Έτσι;
Ο Τζον Γουέιν το 1962:
'Ε… Ε, ας περάσουμε τη ράχη'. Σωστά;
Η Λουσίλ Μπολ το 1952: 'Ρίκι!'
Η Λουσίλ Μπολ το 1962: 'Ε… ας περάσουμε τη ράχη'".
Αυτά έκανα εγώ τότε.
Το άλλο πολύ δυνατό που είχα ήταν
"Ο πιο χοντρός στον κόσμο", που τότε ήταν ο Μπομπ Χιουζ, 635 κιλά.
Άρα, κι 100 κιλά να έχανε, που δύσκολα τα χάνει οποιοσδήποτε…
Ναι.
Κι είσαι η φίλη του, τι μπορείς να πεις;
Ναι.
"Φαίνεσαι υπέροχος";
"Πόσο πήγες, 535 τώρα;"
- Το μαθαίνω στους γιους μου αυτό. - Ναι.
Πες το αυτό, μήπως δεν το ξέρει ο κόσμος, τι κάνουν οι γιοι σου.
Εμφανίζονται ως αδέρφια τώρα.
Ήθελα να δούμε ένα αστείο, όχι σπουδαίο.
Το τίμημα να έχουμε συνείδηση:
ξέρουμε ότι ως θνητοί, γερνάμε.
Οι γάτες δεν ξέρουν ότι γερνούν.
Δεν λένε "Καλά, κάποτε μου έφτανε ένας 17ωρος ύπνος.
Τώρα, χωρίς 19 ώρες ύπνου, είμαι πτώμα".
- Στέκει κάπως. - Ναι.
Το 19 ήταν καλό για δεύτερο;
Τραβάει σε μάκρος η εισαγωγή.
Και αν πεις "συνείδηση", τους μπερδεύεις αμέσως.
Μάλιστα, κουράζει το κοινό.
Να με τι θα ξεκινούσα εγώ.
Είναι καλό αυτό για τους ερασιτέχνες κωμικούς θεατές σου.
- Θες μπάσιμο. - Ναι.
"Τι μπάσιμο έχω; Ποιος είναι ο πιο αστείος τρόπος να μπω σε αυτό;"
Άκου τι σκέφτηκα, όπως μιλάμε. Εντάξει;
"Αυτό που μ' αρέσει στο να έχω γάτα
είναι πόση ώρα περνάμε απλώς να κοιταζόμαστε".
- Εντάξει; - Ναι.
- Αυτό βγάζει λίγο γέλιο. - Εντάξει.
Κι έχω στήσει τώρα το σκηνικό μ' εμένα και με τη γάτα.
Σωστά.
- Να το μπάσιμο. - Ναι.
- Έτοιμοι. - Ναι.
Όταν είσαι σ' ένα κλαμπ κι έχεις φτιαγμένο κοινό…
όπως τις προάλλες
που έκανα τον Κιμ Τζονγκ Ουν να τηλεφωνεί σε πρώην προέδρους.
Πολιτικά μη ορθό,
αλλά δεν κάνω τον Βρετανό, τον Κιμ κάνω.
Τηλεφωνεί στον Κλίντον.
"Τι 'ναι αυτός ο Τραμπ; Θα τη ρίξει τελικά;"
"Ποζεράς είναι. Ποζεράς.
Κωλώνει. Δεν θα το πατήσει το κουμπί".
Μετά παίρνει τον Ομπάμα, και λοιπά.
"Εγώ δεν θα τον εμπιστευόμουνα".
Το κοινό, που λες, χοροπηδάει, κι εγώ το τραβάω για ώρα.
Οπότε αυτά τα νουμεράκια είναι…
Απλώς… Αυτά είναι που χαίρομαι πιο πολύ.
Όταν… Έχω μια δομή, αλλά τη δοκιμάζω,
κι αν βγάλει γέλιο, τη συνεχίζω, την παρατείνω όσο πάει.
Αλλά έχεις και κληματσίδες σαν του Ταρζάν.
Αφήνεις τη μία, κι έχεις μια άλλη για να πιαστείς.
Ο πιο κουλ πρόεδρος ήταν ο Ομπάμα.
- Ήξερε και να τραγουδάει ακόμη. - Ναι.
"Και θα… θα κάνουμε το εξής τώρα".
Και λέει έναν χριστιανικό ύμνο
- Και να σου ο Τραμπ. - Έτσι.
"Θα σας λιώσουμε. Κιμάς θα γίνετε".
"Μα τι μ… λέει; Υποτίθεται ότι φοβάται".
Είναι ρατσιστικό αυτό;
Όχι, αλλά δείχνει ότι δεν ξέρεις σε τι διαφέρουν
Κορέα, Κίνα και Ιαπωνία.
Ως προφορά;
Εγώ γελάω κυρίως με την τεμπελιά σου,
που δεν προσπαθείς καν να καταλάβεις πώς μιλούν αυτοί οι λαοί!
Πότε νιώθεις πιο πολύ ότι σ' αγαπούν;
Όταν απλά κάθομαι με την οικογένεια.
Εγώ, ξέρεις πότε, κάποιες φορές; Απλά…
Πάλι για σένα λες; Εγώ ήμουν το θέμα.
Σαν να ψαχνόσουν λίγο.
Απλά χάρηκα με την ερώτηση, πρώτη φορά μου την κάνουν.
- Σωστό. - Καταχάρηκα.
Όταν κάποια… ανθρώπινα όντα άρχισαν να με λένε μπαμπά.
Με αυτήν τη λέξη, και τώρα ακόμα, γίνομαι χαλί να με πατήσεις.
Έπεσες διάνα.
Γιατί διάσημος είσαι για ένα δις κόσμο, αλλά μόνο τρία άτομα σε λένε μπαμπά.
Θα με κάνεις να κλάψω.
Και η Θεούσα, αν κάποιος στο κοινό με διακόπτει.
"Βρε, βρε.
Μας αρέσει να ελέγχουμε…"
Ξέρεις τι αστείο έχει η Θεούσα; Δύο θα σου πω.
Το ένα, όταν βγήκα, δεν έλεγε…
Δεν ήταν πολύ "ακατάλληλη", γιατί έλεγα "πέος" στο σκετς.
"Τα πέη μας…"
Η λογοκρισία είπε "Όχι 'πέη' στο Saturday Night Live".
Οπότε το ξανάγραψα,
"Άτακτο μέλος που μεγαλώνει και σκληραίνει".
- Πολύ καλύτερο. - Λέει "Δεκτό".
Ακόμη κι εγώ το είπα πορνογραφικό.
Είμαι σε μια ανάγνωση. Υπό τον Στιβ Μάρτιν.
Διαβάζω τη Θεούσα,
το "άτακτο μέλος που μεγαλώνει και σκληραίνει".
Και λέει ο Στιβ στον Λορν Μάικλς,
"Μα τι μυαλό τα κατεβάζει αυτά;"
Θυμάσαι που καθόσουν μαζί μου…
- Σπίτι, στο Σαν Φρανσίσκο. - Ναι.
Στο Άπερ Χέιτ.
- Ναι. - Ολοκάθαρα.
Κι είπες "Έχω μια ιδέα, να παίξω μια γυναίκα".
- Πω πω! - Δεν το 'χες κάνει στη σκηνή.
Μου είπες "Το θεωρείς αστείο αυτό;"
Πω πω.
Και δεν νομίζω ότι ποτέ, ως ερμηνευτής,
ξαναβρήκα στο ακέραιο την αυτοπεποίθηση που είχα
τη νύχτα που αποχώρησα από το Saturday Night Live.
Γιατί είχα πολύ θετικό πνεύμα τότε.
Όταν πήγα, σκεφτόμουν "Θα βγάλω τη βδομάδα;"
Και πήρα Έμι, έγινα εξώφυλλο.
Είχα τρομερή αυτοπεποίθηση και δεν την ξαναβρήκα στο ακέραιο.
Άκουσα έναν ψυχίατρο στο ράδιο
να λέει το εξής, αυτολεξεί, στα σοβαρά.
"Στις γυναίκες αρέσουν οι δυνατοί.
Οι ώμοι, η δύναμη του άνδρα.
Αλλά θέλουν και να τις καταλαβαίνεις,
να νιώθεις τις ανάγκες τους.
Αυτός, κυρίες μου, δεν είναι για εσάς,
γιατί έχει αγόρι ήδη".
Σωστό;
Το είπε, και λέω "Φοβερό αστείο".
Και μετά είχα ένα με τον Πολ Μακάρτνεϊ και τον Τζον Λένον.
Μιλάει από τον Παράδεισο ο Λένον στον Μακάρτνεϊ για τον Κάνιε Γουέστ, έτσι;
"Κάνατε τραγούδι μαζί".
"Ναι, βγάλαμε κάτι στα γρήγορα.
Κι έκανε αυτά τα 'μιλάω και τραγουδάω'".
"Τι τραγουδάει;"
"Κοκορεύεται. Τι ωραίος που είναι.
Εσύ έλεγες ότι είμαστε πιο φίρμες από τον Χριστό.
Αυτός την έχει δει Χριστός".
Το γέλιο βγαίνει στο "Έχει κάποια γυναίκα πίσω του;"
"Ναι, μια τρομερή φιλενάδα, τη λένε Κιμ Καρντάσιαν, Τζον".
"Κι αυτή τι κάνει;"
- Και ακολουθεί σιωπή, ε; - Ναι.
"Φωτογραφίζει τον πάτο της.
Τα λέει 'σέλφι' αυτά".
"Τι φοβερό έχει ο πάτος της;"
"Δεν είναι κοινός. Είναι πάτος έκδοση 2.0.
Σαν να έφτιαξε ο Θεός έναν πάτο
και να τον κόλλησε μετά πάνω στον δικό της".
Είναι παράξενο που κάνω φωνές κι αστεία;
Είμαι αυθεντικός.
- Αυτοί δεν παίζουν. - Το ξέρω.
Του συνεργείου είναι, μη δίνεις σημασία.
Νιώθω… πολύ άνετα να είμαι μόνος για μεγάλα διαστήματα.
Προχώρα.
Απίστευτο, οι γιοι σου γίναν κωμικοί.
Άρχισαν να κάνουν σταντ απ, χωρίς εγώ να πω τίποτα.
- Πω πω. - Στο Σαν Φρανσίσκο.
Μετά το έμαθα.
- Θεέ μου. - Ναι. Ξέρεις.
- Και η πρώτη σου αντίδραση; - "Πω πω".
Αλήθεια;
"Θα το κράζουν το παιδί μου και δεν θα πάει καλά το πράγμα".
- Ναι. - "Να φύγω. Δεν μπορώ να το δω αυτό.
Να φύγω. Δεν μπορώ…"
Όχι. Πώς να το δεις αυτό!
Μ' αρέσουν τα καταστήματα μουσικής. Τα χαίρομαι.
Όλοι εδώ έχουν ακόμη την εμφάνιση που είχαν πάντα.
- Χαίρετε. - Ψηλοί, αδύνατοι, με μαύρα.
Θέλω να σου δείξω τι ξέρω να κάνω, αλλά δεν… 299 δολάρια;
Αν ήξερες κιθάρα, θα σου έκανε οποιαδήποτε.
Το κοινό ενθουσιάζεται όταν ο τύπος αρχίζει να παίζει κιθάρα.
Τρελαίνονται.
Γι' αυτό όταν κάνω μία ώρα σταντ απ και μετά βγάζω αυτό, τα παίζουν.
- Έξοχο. - Ναι.
Θα σου δείξω τι κάνω.
Τον Λάβιτς τι τον θες; Ξεφορτώσου τον.
- Έχε αυτό στη θέση του. - Ξέρω.
Βγαίνω και κάνω αυτό. Είναι από τα πρώτα μου κομμάτια.
Πώς κοιτούν γύρω οι κιθαρίστες μετά.
- Ναι. - Το μικρόφωνο εδώ.
Είναι η κυρά μου
Το μικρό, μικρό μου κορίτσι
Τι κοιτάζουν;
- Κι ένα χριστουγεννιάτικο του Νιλ Γιανγκ. - Ναι.
Το καλό που σου θέλω μην κλάψεις
Μη μουτρώσεις
Και θα σου πω γιατί
Έρχεται ο Άι Βασίλης
- Εσύ είσαι φαν των Beatles; - Ναι.
- Όπως όλοι μας. - Ναι.
Είχα εμφάνιση στον Λευκό Οίκο στην απονομή του βραβείου Γκέρσουιν στον Μακάρτνεϊ.
Κι έκανα ένα σκετσάκι για τον στίχο "Ήταν 17άρα. Ξέρετε τι εννοώ".
- Καλό. - Είπα "Μάλλον ξέρω τι εννοείς,
και μάλλον υπάρχουν κάτι αστυνομικοί εδώ,
που ίσως θέλουν να τα πείτε λίγο πάνω σ' αυτό".
Γιατί νιώθω κορίτσι κι εσύ πέφτουλας;
Νιώθω πολύ άβολα αυτή τη στιγμή.
Με κοιτάς στα μάτια και παίζεις κιθάρα.
- Είναι το σκετς. - Είναι γκέι. Είμαστε γκέι.
Ποιο χρώμα από αυτά…
Μ' αρέσει το ξανθό, αυτό το ανοιχτόχρωμο. Εσένα;
- Δεν μ' αρέσει. - Όχι;
Εκείνη, εντάξει.
- Ωραία είναι. - Ναι. Έχω μία…
Ο τύπος είναι άσχετος, διαλέγει κιθάρες με βάση το λουκ.
Τώρα λουφάζω. Ζω σε ένα καταφύγιο.
Περνάω την πύλη, μπαίνω, κι ανεβαίνω στο σπίτι.
- Θα σ' έπρηζαν; - Μ' αρέσει να είμαι άγνωστος.
Μάλιστα. Διάλεξες το σωστό επάγγελμα.
Όταν μιμείσαι τον Τζορτζ Μπους,
είσαι τρελή καρικατούρα κάποιου ανύπαρκτου.
Ναι. Κάνω λίστες με τον πατέρα του.
Αυτός όχι, είναι επινοημένο, αλλά αν ήταν εδώ τώρα, θα έλεγε
"Ναι, Κωμικοί σε Ταξί, καλή εκπομπή, έχει πολλά,
κάλυψε πολλά θέματα, ο Τζέρι, ο Ντέινα, κουβέντα, πέντε σημεία επαφής.
Να τοι, 2017, σπέσιαλ αφιέρωμα σταντ απ, καλό".
Αυτό. Δεν χρειάζομαι κάτι άλλο.
Η σύνοψη όλης της μέρας μου. Ο διαλογισμός μου.
- Λήξη. - Κι η σημείωση στο τέλος.
"Καλά πάει.
Ο Τζέρι, αστείος, πολύ.
Πολύ οργανωμένος, επιμελής, σημειώνει, κάθε λέξη μετράει.
Να τος πάλι, ταχυδρομείο, γάτα.
Αυτοί που κάνουν πολλή ώρα μπάνιο, 20λεπτο κομμάτι.
Τι κάνουν στην μπανιέρα τόση ώρα; Πού πάνε οι μπουρμπουλήθρες;
Ο Τζέρι δεν ξέρει.
Δεν πειράζει, πολύ γέλιο.
Μπόλικο χρήμα.
Τέρμα οι εθνικές αναμεταδόσεις, ποτέ ξανά.
Η τελευταία μεγάλη επιτυχία, το Big Bang Theory, άσ' το.
Ο Τζέρι πιο μεγάλα νούμερα.
Μην κοκορεύεσαι πολύ.
Πάνω κανείς. Ο Λάρι Ντέιβιντ κρέμεται.
Φύγε από κει. Δρόμο, Λάρι.
Δεν σε χρειαζόμαστε. Μην τρελαίνεσαι. Έλα, άντε.
Είμαι ο Τζέρι. Ο μοναδικός.
Να 'μαι καλά".
"Ντεν μπορί βγι".
Αφού μπορείς τώρα.
Απλά μ' αρέσει η ατάκα.
"Ντεν… Ντεν μπορί βγι".
Ξέρεις τι θα έγραφε το οτοκιού;
ΝΤ… ΝΤΕΝ, κενό, ΜΠΟ, κενό, ΡΙ κενό, ΒΓΙ.
"Ντεν μπορί βγι". Το λέει η κάρτα.
Ξέρεις τι κάνω πάντα;
Μου ζητούν να κάνω τον πατέρα του Μπους.
Πάντα πιάνει αυτό. "Τον πατέρα;"
Όλο λέω "Ντεν μπορί".
Βγαίνει τέλειο. Και χαίρονται.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου